تبلیغات
سِجّین - ادّعای الوهیّت میرزا حسین علی بهاء
 
سِجّین
إِنَّ كِتَابَ الفُجَّارِ لَفِی سِجّین (المطفّفین ۷)

میرزا حسین علی پا را فراتر می گذارد، خدای یگانه را انکار می کند و خود را معبود یگانه ی مورد پرستش دیگران قرار می دهد:

میرزا حسین علی می نویسد:

"بشنو آنچه که وحی می شود از محلّ بلا بر سرزمین رنج و سختی ( زندان عکّا )...

إنَّهُ لا إله إلّا أنَا المَسجونُ الفَرید.

ترجمه: به درستی که نیست خدایی، جز منِ زندانیِ تنها."

عبدالبهاء، میرزا حسین علی را "هویّت ذات واحدیّت وجود"، یعنی حقیقت ذات یکتای پروردگار معرّفی کرده و سپس اضافه می کند که این مطلب هیچ تفسیر و تأویل ندارد.

اشراق خاوری، مبلّغ مشهور بهائیان پس از استدلال بر خاتمیّت پیامبر اسلام، بیان می کند که مقام میرزا حسین علی "ظهور الله " است.

همین مبلّغ بهایی در عظمت شب و روز تولّد میرزا حسین علی یعنی شب دوّم محرّم سال 1233 هجری قمری قلم فرسایی نموده و می نویسد:

"فیهِ وُلِدَ مَن لَم یَلِد وَ لَم یولَد.

ترجمه: در آن (شب) زاییده شد کسی که هرگز نمی زاید و زاییده نمی شود!! "

احمد یزدانی نیز القاب کفر آمیزی را به میرزا حسین علی نسبت می دهد. از جمله:

جَمال قِدَم، مالِک الوُجُود، مُبعِثُ الرُّسُل، أبِ سَماوی، ملک یَومِ الدّین، مُکلِّمُ الطّور.





نوع مطلب :
برچسب ها :





آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی
 
 
بالای صفحه